من و روياهام

واي عزيز دلم. نازنينم. مهربونم

الان يه لحظه به اين فكر كردم كه نوروز امسال انشالله تو  هم با من و بابايي كنار سفره هفت سين هستي.. يهويي تنم لرزيد و شدم پر از حس شعف...

خيلي زيباست حضور يك فرشته كنار هفت سين عشق ما...

دعا ميكنم سالم باشي و زير سايه الله عزيز كوچولوي من

الان داري به دلم ضربه ميزني

اين روزها استرس دارم... مي ترسم به روزهاي آخر فكر كنم... تصور تو توي بغلم غريب و هيجان انگيزه... از همه چيز ميترسم.. از اينكه نكنه مامان خوبي نباشم، نكنه تغيير زيادي كه قراره تو زندگيمون اتفاق بيفته رو نتونم بپذيرم، نكنه سزارين سختي داشته باشم( من تا حالا نه تو بيمارستان بستري شدم و نه عمل داشتم.. حتي تو بچگي سرم هم نشكسته بود كه بگم تجربه بخيه دارم)

هر شب خوابتو ميبينم و هر بار تو خواب دارم بهت شير ميدم.. بار آخر تو خوابم چشماي درشتي داشتي به رنگ قهوه اي درست رنگ چشماي بابا( بيشتر مواقع تو خوابم چشمات مشكي هست) .. پوستت روشن بود و يه عالمه لپ داشتي با موهاي صاف. خيلي ناز و با نمك بودي عزيزم

ولي تصور خودم از تو اينه كه موهاي فرفري داري با پوست گندمي رنگ پوست خودم.. حس ميكنم چشمات عسلي بشه.. و احتمالاً با لپهاي گنده

راستي يه چيز جالب

صداي بابايي رو كامل ميشناسي.. هر وقت مياد دستش رو ميذاره رو شكمم و باهات حرف ميزنه بلافاصله حركت ميكني و لگد ميزني.. بابا هم ذوق ميكنه